مدتی که فکر و خیال مثل خوره افتاده به جونم، اینروزا سرم خیلی شلوغه حسابی مشغول درس خوندنم واقعاً هم این ایلتس عالمی داره برای خودش، من که زیاد تو دوران دبیرستان و دانشگاه به اصطلاح خرخون نبودم الان واقعا مشکل دارم با این خیل عظیم کتابهایی که روی تخت پسرم چیدم، به نظر من که باید بیشتر از کنکور پزشکی براش وقت گذاشت. هر کی خلافشو گفته یا احتمالا یه IQ داشته در حد سایدیس یا اصلا نمی فهمیده چی داره می گه، خوب بگذریم یه سری دغدغه های دیگه هم دارم، مثلا دوباره جابجاییو اسباب کشی به یه شهر جدید. از روزی که شوهرم تو جنوب مشغول به کار شد همیشه دوست داشت بره تهران الانم که تو دفتر مرکزی یه شرکت با یه سمت خوب مشغول بکار شده دل نگرانی های دیگه ای داره مثل تامین هزینه های زندگی که تو تهران سرسام آوره و با این همه وامی که برای خرید خونه گرفتیم چه راهکاری رو باید در پیش بگیریم ولی ما با هم از پسش برمیایم ایمان دارم که شرایط تا سال آینده بهتر می شه. خیلی ها می گن تهران شهر فرصتهاست شانسهایی که یه بار در خونت میاد و نباید ازش گذشت. من تو این دوسالی که بصورت SELF-STUDY شروع به زبان خوندن کردم تمام فرصتهای دیگه زندگیمو از خودم گرفتم چون رویاهای مهمتری داشتم چون دلم می خواست دفتر زندگیمو برگ برگ کنمو همه رو از نو بنویسم نمی دونم آیا اشتباه کردم یا درست تصمیم گرفتم می تونستم با مدرکهای فنی حرفه ایم و یه نیمچه سابقه ای که داشتم راحت و بی دردسر زندگیمو بکنم ولی اینطوری نخواستم. هر روز پسرمو می دیدم که جلوی روی من بزرگ می شه و من واقعا چیزهای بیشتری، بیشتر از تمام داشته هام و نداشته هام براش می خواستم . به هر حال اواخر اردیبهشت یا اوایل خرداد یه بار دیگه امتحان ایلتس دارم و چون اسباب کشی هم دارم باید این دو - سه ماهه باقیمانده تا اسباب کشیم پرونده ایلتس رو ببندم و به امید خدا بریم تو فاز مشاوره با وکیل ...و بعد از اون واقعا از این فرصت استفاده کنم و با مدرک زبانم و مدارک دیگه فنی حرفه ایم و سوابق کاریم یه کار خوب پیدا کنم. به امید یزدان پاک و فرداهای بهتر